W przypadku stosowania odwadniaczy osadów do oczyszczania ścieków i osadów często konieczne jest zastosowanie niektórych flokulantów w celu uzyskania lepszych efektów oczyszczania. Przy wyborze odpowiednich flokulantów ogólnie bierze się pod uwagę następujące cztery aspekty.
1, Charakterystyka osadu
W przypadku osadów o dużej zawartości substancji organicznych najskuteczniejszym flokulantem jest kation. Im wyższa zawartość związków organicznych, tym lepiej wybrać flokulant kationowy o wyższym stopniu polimeryzacji. W przypadku osadów zawierających głównie związki nieorganiczne można rozważyć aniony. Różne właściwości osadu mają bezpośredni wpływ na efekt kondycjonowania, podczas gdy kożuch i resztkowy osad czynny są trudniejsze do odwodnienia, a wydajność odwadniania osadu mieszanego plasuje się pomiędzy tymi dwoma.
Ogólnie rzecz biorąc, im trudniej odwodnić osad, tym większa ilość koagulantu i mniejsze cząstki osadu, co będzie prowadzić do wzrostu zużycia flokulanta. Wysoka zawartość materii organicznej i zasadowość w osadzie będzie również prowadzić do zwiększenia dawki flokulanta. Ponadto zawartość substancji stałych w osadach wpływa również na dawkowanie flokulantów. Ogólnie rzecz biorąc, im wyższa zawartość substancji stałych w osadzie, tym większe dozowanie flokulantów przy użyciu maszyny do odwadniania osadu.
2, pH osadu
Postać produktu hydrolizy określona przez kwasowość i zasadowość osadu oraz efekt obróbki tego samego flokulanta na osad o różnej kwasowości i zasadowości jest również bardzo różny. Na reakcję hydrolizy soli glinu duży wpływ ma ich kwasowość i zasadowość, a optymalny zakres kwasowości i zasadowości dla ich reakcji koagulacji wynosi 5-7. Odżywki z dużą zawartością soli żelaza są mniej podatne na pH, a optymalny zakres pH to 6-11. W osadach ściekowych o pH 8-10 produkty hydrolizy o większej rozpuszczalności soli żelazawych mogą utleniać się do kłaczków o mniejszej rozpuszczalności.
Dlatego przy wyborze flokulantów z soli nieorganicznych należy przede wszystkim wziąć pod uwagę specyficzne pH odwodnionego osadu. Jeśli pH odbiega od optymalnego zakresu jego reakcji krzepnięcia, najlepiej przestawić się na inny typ. W przeciwnym razie konieczne jest rozważenie dodania kwasu lub zasady w celu dostosowania pH osadu przed jego regulacją.
3, Stężenie flokulantu
Stężenie flokulantów nie tylko wpływa na efekt kondycjonowania, ale także wpływa na zużycie odczynników i wydajność placka osadowego z maszyny do odwadniania osadu, przy czym flokulanty polimerów organicznych mają bardziej znaczący wpływ. Ogólnie rzecz biorąc, im mniejsze stężenie organicznych flokulantów polimerowych, tym mniejsze zużycie odczynników i tym lepszy efekt kondycjonowania.
Ale jeśli stężenie preparatu jest zbyt wysokie lub zbyt niskie, zmniejszy to wydajność placka błotnego. Kondycjonujące działanie nieorganicznych flokulantów polimerowych jest prawie niezależne od stężenia preparatu. Stężenie organicznego kondycjonera polimerowego jest stosunkowo odpowiednie w zakresie od {{0}},05% do 0,1%, przy stężeniu 10% w przypadku preparatu chlorku żelazowego i 4% do 5% w przypadku preparatu soli glinowej.
4, Temperatura mieszanego roztworu do obróbki
Temperatura osadu ma bezpośredni wpływ na hydrolizę flokulantu. Gdy temperatura jest niska, hydroliza spowalnia. Jeśli temperatura spadnie poniżej 10 stopni, efekt flokulacji maszyny do odwadniania osadów znacznie się pogorszy. Efekt kondycjonowania można poprawić poprzez odpowiednie wydłużenie czasu flokulacji. Gdy temperatura jest niska w zimie, należy zwrócić uwagę na proces izolacji odwadniacza osadu, który nie powinien być niższy niż 15 stopni, aby zminimalizować straty ciepła podczas procesu transportu osadu.
